Terugblik Belevingsmarkt Slimme Hulpmiddelen 2026

Van sociale zorgrobot tot de steunkoushulp: dit helpt Arnhemmers langer thuis wonen

Zo lang mogelijk zelfstandig thuis. Met hulp van familie en naasten lukt dat veel Arnhemmers. Sociale zorgrobot Tessa, een medicijnklok of de slimme steunkousaantrekker kunnen hierbij helpen. Op de eerste Belevingsmarkt Slimme Hulpmiddelen deze zomer ontdekten inwoners, mantelzorgers en professionals hoe kleine oplossingen een groot verschil kunnen maken.

‘Zouden er ook grotere voorwielen zijn?’, vraagt een mantelzorger aan Michael de Ridder van Wijkteams Arnhem. De man wijst naar de kleine wielen van de rolstoel van zijn schoonmoeder. Ze gaan er regelmatig op uit. Een rondje in de buurt, door het bos. Coach Michael de Ridder van stadsteam WRVH, kort voor Wonen, Rollen, Vervoer en Huishouden, denkt hardop mee. ‘Ik vind het mooi dat u graag samen op avontuur gaat.’

Het is een van de vele vragen die De Ridder en zijn collega’s vandaag krijgen. MVT Arnhem organiseerde deze zomer samen met DrieGasthuizenGroep, Attent zorg en behandeling, STMG thuiszorg, Vilans, Wijkteams Arnhem en SWOA voor het eerst deze belevingsmarkt

Slimme Hulpmiddelen in de binnentuin van zorgcentrum Drie Gasthuizen.

‘We kennen elkaar van de werkgroep Slimme Hulpmiddelen, waar we elkaar informeren over de laatste ontwikkelingen. Deze markt is een resultaat van die samenwerking’, vertelt Michael. De eerste editie trekt een divers publiek. Mantelzorgers, cliënten met rollator of rolstoel, hulpverleners en vrijwilligers. Op de tafels van de deelnemers en in de belevingskamer staan allerlei slimme hulpmiddelen uitgestald. Van een anti-decubituskussen, een kussen om doorzitplekken te voorkomen tot vr-brillen.

‘Ik ga zo’n druppelbril aanschaffen’ De kwieke 85-jarige Relie Reijenga is met de taxi naar de markt gekomen. ‘Ik ben toch de doelgroep’, zegt ze met een lach. ‘Ik woon zelfstandig hoor, maar ik was wel nieuwsgierig.’ Sociale zorgrobot Tessa, een soort bloempotje dat mensen helpt bij de dagindeling, heeft ze nog niet nodig. ‘Maar ik ga wel zo’n druppelbril aanschaffen.’ Ze vindt dat ouderen die nog zelfstandig wonen, beter geïnformeerd moeten worden over alle hulp die er is. ‘Er wordt meteen gedacht dat zoon of dochter dat wel uitzoekt, maar ik heb zelf geen kinderen of familie in de buurt.’

Een medewerker van een zorginstelling staat binnen in de belevingskamer. Ze is blij met de opkomst en de samenwerking tussen alle partijen. ‘Hulpmiddelen kunnen het leven van cliënten én mantelzorgers een stuk aangenamer maken. Zeker ook voor mantelzorgers, die het soms heel zwaar hebben.’ Ze ziet ook in het zorgcentrum steeds vaker nieuwe hulpmiddelen opduiken, zoals de tablet die het dagprogramma vertelt. Een oudere man naast haar houdt de ‘steunkoushulp’ lachend vast. Wat is dit?

Brede blik

Achter een kraampje met heel veel folders staan Linette Elsinga en Silke Kramer van Wijkteams Arnhem. Ze zijn beiden ergotherapeut en coach bij stadsteam WRVH. Zij komen dagelijks bij mensen thuis die een wmo-hulpmiddel hebben aangevraagd. Linette: ‘Wanneer iemand een traplift of scootmobiel wil, dan brengen wij eerst het verhaal in kaart. Wat is de situatie, woont iemand alleen? Hoe groot is het netwerk, is er sprake van eenzaamheid, hoe gaat het met de financiën?’ De coaches kijken met een brede blik, voegt Silke toe. ‘Die blik zit bij ons ingebakken. Hoe ziet de woning eruit, hoe beweegt iemand, en op welk schoeisel? Liggen er overal losliggende kleedjes op de vloer waarover mevrouw kan struikelen?’ Hulpmiddelen kunnen zeker helpen, maar het is ook belangrijk dat mensen in beweging blijven. De kunst is om daar de juiste balans in te vinden. ‘Een hulpmiddel klinkt soms zo groot, maar soms kan een kleine tip al helpen’, zegt Linette. ‘Praktisch meedenken, daar gaat het vaak om.’ Regelmatig komen ze situaties tegen waar duidelijk meer nodig is dan alleen een hulpmiddel. Dan schakelen de coaches van Wijkteams Arnhem met hun collega’s, met de thuiszorg. Ook met de Stichting Welzijn Ouderen Arnhem (SWOA) zijn de lijntjes kort.

Nieuwste snufjes

Ook de 60-jarige Lydia van Loon en partner Wim van Dijk (78) zijn naar de markt gekomen. Ze zijn beiden al jarenlang vrijwilliger bij verpleeghuis Eldenstaete. Wim: ‘Ik kom daar al 38 jaar. Eerst hadden we een timmerclub met mannen, maar de bewoners werden steeds ouder en krijgen meer beperkingen, dus daar zijn we mee gestopt.’ Nu ondersteunt hij drie middagen per week in de huiskamer. Hij vindt het mooi om op de hoogte te blijven van de nieuwste snufjes en innovaties. Lydia, zelf in een rolstoel, gaat bij bewoners met dementie langs voor een praatje. ‘En soms gaat hij bij bewoners met dementie langs voor een paartje of het zingen van een liedje’, zegt ze vrolijk. Al die hulpmiddelen zijn mooi, maar echte aandacht wordt soms gemist, weet ze.

‘Weet je wat er nog meer mist? Acute thuiszorg. Ik had een poos geleden een medisch probleempje en even een paar dagen hulp nodig. Wim was door z’n rug gegaan, hij kon me niet helpen. Ons systeem is echt niet ingericht voor mensen die acuut en tijdelijk iets nodig hebben.’ Ze heeft de tip net ook al bij de mensen van het wijkteam ingefluisterd.

Buiten bij de frietkar – ook onderdeel van de belevingsmarkt – halen bezoekers een gratis bakje friet. ‘Smaakt prima’, lacht de 85-jarige mevrouw Reijenga, die zo weer opgehaald wordt door de taxi.

Meer weten over slimme hulpmiddelen? Bekijk de speciale pagina op www.mvtarnhem.nl/hulpmiddelen

Artikel: Yolanda van Empel

Foto’s: Winand Stut